3 onvergetelijke weken...

De dagen na de tafelberg waren minder. Ik had de eerste week elke training 100% gegeven, zoals ik altijd doe. Maar als je zovaak traint als op een trainingsstage, kan je niet elke training 100% geven. Dus na 2 dagen kwakkelen besloten we 2 dagen niets te doen en dan de laatste week was het doel vooral de training volbrengen, het liefst allemaal.
Dit is de rest van het trainingskamp goed gelukt. Ik heb goed kunnen trainen, soms wat minder gedaan, maar het daardoor wel de hele week volgehouden.

Het leven begon me daar wel te bevallen. In de ochtend trainen, lunchen, op bed, trainen, dineren en in de avond nog een milkshake bij java. Dit was 3 weken nagenoeg mijn ritme. De rustdagen daarbij waren heerlijk. Dan kon je gewoon even de hele dag niets doen. En niets doen was bij ons op terrassjes zitten, ice tea drinken en vooral rusten.
Na 2.5 week was ik er wel klaar mee. Ik keek uit om weer naar huis te gaan. Zo lang met zo'n grote groep was te voelen na 2.5 week. Lichamelijk was ik kapot en we kwamen op het punt dat we tegen elkaar zeiden: " we hebben elkaar ook gewoon niks zinnings meer te vertellen" . Wat ik toen dacht, bleek een week later heel anders te zijn.
Ik dacht dat ik blij zou zijn, iedereen even een week niet te zien.
Maar ik zat nog niet in de auto vanuit schiphol en ging alle foto's terugkijken. En lachte om alle mooie momenten die we met elkaar beleefd hadden. Het woord 'missen' kwam zelfs naar boven.

De laatste dag stond er een test op het programma. 150 meter en 300 meter.
Ik heb besloten geen trainingstijden op internet te zetten, maar die van de 300 meter wil ik jullie niet ontnemen.
ik liep de 300 meter in 44.5! Ter vergelijking vorig jaar liep ik op mijn enige 400m 70.6! En zoals jullie weten, 200 meter is meestal al 70 meter te ver voor me. Maar deze 300 meter heeft me enorm veel vertrouwen gegeven.
Want ik kwam steenkapot na 300 meter over de finish. Ik had een prima tijd gelopen. Maar het mooiste was. Waar ik vorig jaar 10 minuten na een 200 meter uitgetelt op de grond lag en een gesprek niet te beginnen was, stond ik nu 5 minuten na een 300 meter met Guido de net gelopen race te analyseren.
De wintertrainingen in Almere hebben mij conditioneel sterk gemaakt en daar op de allerlaatste dag van het trainingskamp kreeg ik de bevestiging. Ik wist dat ik goed bezig was, ik had meer kracht, ben sneller geworden. Maar conditioneel sta ik er nu ook gewoon goed voor!
Met dit in mijn achterhoofd kon ik met een goed gevoel het vliegtuig in gaan.
Ik stapte het vliegtuig in en wist, ik kom hier terug. Hier trainen in de winter is echt geweldig. Zeker voor mij, voor mijn lichaam en mijn long.

Na een lange reis kwamen we aan op schiphol.
En daar namen we afscheid van elkaar als groep. Het was heel gek, in 3 weken ben je zo naar elkaar toe gegroeit, zijn er vriendschappen gesloten, gemaakt en uitgebouwt.

Ik ging iedereen langs en begon bij Marije, ik vond het zo knap dat ze ondanks haar blessure zo positief in de groep bleef en bovendien was het erg gezellig met haar.
Daarna Suus, 11 uur lang naast gezeten in het vliegtuig en ook haar bewonderde ik, de meeste trainingen gedaan van iedereen en in allemaal was ze goed.
Daarna de 2 dames waar ik het meest mee heb opgeschoten.
Iris, avonden met elkaar erg gezellig gegeten en op trainen heb ik haar nooit horen zeuren, elke training stond ze der weer.
En dan Marlou, we keken elkaar aan, ja we hadden elkaar gevonden als trainingsmaatjes. Maar ook buiten de trainingen om hebben we een mooie vriendschap opgebouwt, het was geweldig.
Toen schudde ik Bart de hand, de jongen waarmee ik 4 nachten op de kamer sliep en leuke gesprekken mee heb gevoerd. Zijn passie voor de sport vond ik mooi om te zien.
Ik hugde Guido en bedankte hem voor de afgelopen 3 weken. Ik heb veel geleerd en samen met hem de boel af en toe een beetje op zijn kop gezet.
Daarna Arno, de nieuwe wheelcoach. Helemaal in zijn element en nog een hele toffe peer ook! Wat hebben we veel gelachen, met elkaar en om elkaar.
Toen nam ik afscheid van Desiree, het meisje van 14 dat zich tot maar mooi staande hield, 3 weken alleen ver weg van huis.
Toen Amy, zij reed zo hard. Op de 120m was ze sneller, dan vorig jaar op de 100m. Dat beloofd veel voor komende zomer.
Toen Kenny, hij heeft me verbaast, hoe iemand zo met zijn rolstoel kon omgaan, is uniek. En hoe hard hij over de baan rijdt is ongelooflijk.
Toen Stefan, maanden keken we er naar uit. Samen 3 weken in Afrika. En het was geweldig met hem, zoveel gelachen, gesproken en gek gedaan. Wat een held!
Als ena laatste Petra, door haar ben ik 3 weken goed behandeld. Mede door haar kon ik met mijn lichaam 3 weken goed trainen. Zonder hulp van de fysio was dat echt onmogelijk geweest.
Als laatste nam ik afscheid van mijn roomie, mijn grote gespierde vriend. Met wie ik 3 weken het bed heb gedeeld.
Ik zag hem staan, nam een aanloop en vloog hem op zijn schouders.
We hadden samen avonden lang mooie gesprekken gevoerd, elkaar gesteund en elkaar gestimuleerd.
Ik was en ben blij met zo'n kamergenoot en goede vriend als hem in het team.

Afscheid nemen bestaat niet. Vrijdag zie ik ze gewoon weer. Dan wordt er weer ' wat' getraind.
en vanaf volgende week maandag gaan we er weer tegenaan. Het NK Indoor op 26 februari is mijn eerste wedstrijd. Deze dagen doe ik weinig en laad ik de batterij weer op. En met alle bekende meezingnummers die we hebben gezongen op de achtergrond denk ik nog eens terug aan 3 geweldige weken Stellenbosch.
De alle hier boven genoemde mensen bedankt!

De basis voor een onvergetelijke zomer( en vooral September) is gelegd.

Het moment dat je beseft hoe mooi het is waar je mee bezig bent

Daar zit je dan op dinsdagmiddag 3 uur, met 30 graden in de zon, aan de rand van de zee, op een bankje naar een paar pinguins te kijken. Nee zo slecht hebben we het niet. Dat besefte ik des te meer deze dinsdag. In de ochtend reden we vanuit Stellenbosch naar Kaapstad. Daar gingen we naar de tafelberg.
Onderweg naar kaapstad reden we langs de townships. Zo ver je kon kijken zag je ze, langs de kant van de weg. Dit maakte enorme indruk op mij. En helemaal toen de bondscoach zei: " die mevrouw die vanochtend het ontbijt voor je maakt, woont dus ook hier ergens". Daar werd ik wel even stil van...
Na het prachtige uitzicht op de tafelberg en heerlijk geluncht te hebben gingen we naar pinguins kijken.
Ronald en ik gingen even apart zitten. En we bespraken dit unieke moment. Het was januari, dinsdagmiddag. En wij zaten in 30 graden op een bankje. Als we "niets" hadden zaten we nu gewoon keihard, net als alle 1000 andere studenten van onze leeftijd, te leren voor onze tentamens. Of zou ik met een kater wakker worden naar weer een goede studentenavond stappen.
Maar nu op deze momenten, besef je pas, wat ik door mijn beperking allemaal mee maak en nog ga meemaken. Dit is een unieke kans, die heel weinig mensen krijgen. En soms moet je daar even aan herinnert worden, in een gesprek onder 4 ogen op een bepaalde plek, waar 3 keer per dag eten, niet zo normaal is als bij ons.

Op de terugweg reden we weer langs de townships. Ik dacht aan al die mensen die ik wel eens gehoord heb van, ik wil niet naar school, ik voel me zo slecht. Als je de townships hebt gezien, denk je er wel anders over. Ik in iedergeval wel. En ik maar zeuren over mijn spieren die sinds maandag een beetje hun eigen gang gaan. En de pijntjes die ik heb. Die mensen in de townships hebben pas reden tot klagen. Maar voor hun is het gewoon ' normaal'. Zij zijn de hele dag bezig met overleven.

Het is helaas wel de realiteit. Je zou ze allemaal 100 rand willen geven die mensen, maar je weet dat het niet kan. En ik wist op dat moment gelijk ook. Ik moet verder. Het leven is niet eerlijk verdeeld. Ik zit op de helft van dit trainingskamp. Er moet nog veel werk worden verzet. En ik ga ook als ik terugben uit Zuid-Afrika, de komende 7 maanden er alles aan doen, er zullen nog genoeg momenten komen van bloed, zweet en tranen komen. Maar ik weet dat het moet, daarom ik doe het, zodat de beste Jelmar er staat op 8 september, als het moment van de waarheid er is.

Het schrijven van deze blog doe ik met muzikale ondersteuning van Edsilia rombley& Ruth Jacott met het nieuwe nummer: " Uit het oog, niet uit mijn hart" . Dit kan geen toeval zijn bedenk ik mij nu.
De mevrouw die netjes elke ochtend mijn ontbijt klaarmaakt zal ik waarschijnlijk na deze 3 weken niet meer zien. Maar vergeten zal ik der niet. Als ze nadat ze mijn ontbijt heeft klaar gemaakt en andere werkzaamheden heeft verricht weer terugloopt naar der huisje...

Bijna verslagen door een vrouw

Het is vandaag zaterdag, heel lang voor mij de mooiste dag van de week en na 8 september hopelijk weer, de datum die met rood omcirkelt staat in mijn agenda.
Rustdag. Wat doe je dan? eerst maar eens een blog schrijven dacht ik zo over mijn belevenissen de afgelopen dagen.

Woensdagochtend werd ik wakker keek uit het raam en de zon scheen, volop!
Om 10 uur naar de baan voor de eerste training.
Een lekkere sprinttraining in de zon.
Na de gebruikelijke oefeningen gingen we starten.
Ze zijn allemaal nog te wisselvallig.
Een goede kan weer vervolgt worden door 2 slechte.
Daar is nog veel werk aan de winkel. Gelukkig hebben we nog ruim 7 maanden.
Daarna nog 10x60m gedaan.
Helemaal in het zweet, maar het was het waard.

In de middag hadden we krachttraining.
Valt weinig over te melden kracht is gewoon kracht, gewichten omhoog tillen en sterker worden!
Woensdagmiddag lukte dat gelukkig vrij aardig.

Donderdagochtend verspringen.
Ik heb een halfjaar niet vergesprongen dus was benieuwd wat ik er nog van kon.
Guido( de bondscoach) zei ook: Deze training is vooral om je een betere atleet te maken, meer completer en goed voor mijn sprint.
Daar waren de sprongen ook wisselvallig.
Aan het einde van de training kwam er toch een sprong uit, zeker 5.50m riep ik( wat natuurlijk niet zo was), maar hij was wel erg ver. Dat was het reden om voor mij te stoppen.
Zo ging ik met een goed gevoel weg van de baan.

Donderdagmiddag was ik vrij.
Erg lekker. Ik heb veel kleine pijntjes en gelukkig stond ik ingeroosterd bij de fysio die veel pijntjes verhielp, alleen me schouder had ik nog een beetje last van.
Met trainingsmaatje Iris nog boodschappen gedaan, uiteraard zat daar een 2 liter pak melk bij!
In de avond een heerlijke pizza met garnalen gegeten.

En toen vrijdag. De dag waar ik wel een beetje naar uitkeek.
In de middag stond er immers een conditietraining op het programma met op het einde 3x250m vol...
Bij de 3 rondjes inlopen en de loopscholingsoefeningen daarna zakte de moed wel een beetje in me schoenen... 3x250m, vorig jaar ging na 130 meter het licht al redelijk uit, nu moest ik bijna het dubbele!
Anyway er was geen weg terug. Ik ging eraan geloven.

Marlou, de snelste vrouw zonder onderbenen( en in een maand tijd van chagarijnig naar een geweldig persoon) wilde samen met mij lopen.
Ik zou als haas voor haar gaan, zodat zij kon profiteren van mijn snelheid, als ze me tenminste bij zou houden.
We begonnen, en na 50 meter in de bocht komt er ineens een vrouw naast me lopen, ik denk dit kan niet, ik liep al op zeker 80% van me kunnen en dacht nou een kleine versnelling gaat nog wel lukken. Maar toen kwam ik de bocht uit en kwam ze weer naast me, toen dacht ik dit ga ik echt niet laten gebeuren, 100% richting de finish en dan nog was ik zoo bang dat ze langszij kwam, gelukkig gebeurde het niet en won ik de race.

De rust van 15 minuten was zeer welkom.
De 2e 250m loop ging bijna identiek aan de eerste. Nu waren we 0.1 langzamer dan de eerste. Nog steeds geloven Marlou en ik dat niet. Guido had te vroeg de stopwatch ingedrukt, want hij was zeker sneller.

De laatste 250. Elk spiertje in mijn benen voelde ik en ging met samen geknepen billen naar de start. Ik keek Marlou aan en zag bij haar precies hetzelfde. Ik wilde niets liever dan dat het achter de rug was. Dus besloten we maar te gaan. Aan het begin van de bocht had ik voor het eerst dat ik dacht, shittt ik moet nog gewoon 180 meter en ben nu al helemaal kapot. Maar ik weet en wist op dat moment ook heel goed waar ik het voor doe. Dus besloot ik alles eruit te gooien. Ik heb niets gehoord en zag alleen de finish. En daar kwam ik aan, Marlou achter me gelaten, met een seconde en de snelste van 3 loopjes was een feit.

Ik was zo blij. In Nederland heb ik soms dat ik eerder moet stoppen doordat er veel vocht in de lucht is en ik het daardoor benauwd krijg. Hier in Afrika met deze temperatuur word ik door niets beperkt. Te warm ken ik niet. Dan zeur ik ook niet. Want ik merk dat mijn hele lijf het heerlijk vindt. Ik word niet beperkt door me long. Zelfs niet bij de laatste 250m die ik liep. En dat vind ik het lekkerste aan hier trainen.

Iris en Suzan hadden de 250m ieder apart gelopen en toen iedereen zijn spullen bij elkaar had gepakt liep ik terug naar het huis. Ik was trots op de dames en een beetje meer op Marlou, zij had me bijna verslagen. Maar ach bijna is niet helemaal, en niet helemaal is helemaal niet.

Het jaar van de waarheid is begonnen!!

Na een aantal maanden leek het me goed idee om weer een stukje te schrijven.
Na een goede vakantie op Mallorca heb ik het atletiek weer langzaam opgepakt en sloot ik mijn wedstrijdseizoen af met een 100m in Weert in 12.42!
Als ik terugkijk op 2011 besef ik me steeds weer hoe veel progressie ik heb gemaakt.
Tot de laatste wedstrijd. In Dubai werd ik wereldkampioen junioren met 12.42 en was ik in topvorm en helemaal uit vorm in de laatste wedstrijd ook 12.42 lopen hoeveel progressie ik heb geboekt in 2011.
In de zomervakantie van 2011 heb ik ook besloten mijn studie journalistiek stop te zetten.
Het was geen moeilijke keuze maar het doet me wel erg veel pijn.
Journalistiek was immers de opleiding die ik al vanaf me 14e wilde studeren.
Helaas was het niet wat ik zocht.
Doordat ik mij heb genomineerd voor de Paralympische Spelen besloot ik dit jaar geen studie te doen en mij volledig te concentreren op mijn sport. Ik zit met mijn persoonlijk record op de 100 meter (11.87) maar 0.26 ( 11.61) van het wereldrecord af. Een medaille in Londen moet dus haalbaar zijn! En daar wil ik dit jaar alles voor doen.
Vanaf Oktober train ik 4 avonden in de week in Almere en op vrijdag 2x op Papendal bij Arnhem!
Verder doe ik op maandag en woensdagochtend 2 uur een Engelse cursus in Amsterdam.
Op Dinsdag en donderdag help ik de kleuters met hun boterham op eten en ga ik beide middagen een uur naar de fysio.

Zo zien mijn weken er uit van oktober tot nu.
Dat ik van 3/4 keer in de week trainen na 6x in de week voel ik geregelt aan mijn lichaam.
Maar ik weet waar ik het voor doe, dus onderga ik de pijn en kleine blessures. En zolang het kleine blessures zijn maak ik me geen zorgen.
Dit is wat ik altijd gewilt heb. Een leven als topsporter. Elke training weer 100% geven en toe leven naar dat ene moment, 8 september 2012.

Voordelen zitten er natuurlijk ook gaan.
Nu ben ik namelijk in Zuid-Afrika om lekker 3 weken onder heerlijke omstandigheden te trainen.
Na een lange reis zijn we gisternacht aangekomen in Stellenbosch. Een uurtje rijden vanaf Kaapstad!
Ik slaap met kamermaatje en vriend Ronald op een mooie kamer. Het bed is wat klein maar ach met 3.5 been liggen we lekker knus. De baan is geweldig en heeft een mooi uitzicht. Vandaag losgelopen en morgen gaan we echt beginnen. Te beginnen met een starttraining en in de middag gaan we proberen sterk te worden met de krachttraining!!

Het is hier kwart voor 10 en nog steeds 20 graden... heel slecht heb ik het hier!
Ik ga zo me bed in want wil fris zijn voor de eerste van 25 trainingen die ik deze 3 weken ga proberen af te werken.
Jullie horen van me.

tot later!!

1 woord 11 letters en ik ga erheen!!

Over een uur vertrek ik naar Mallorca.
Dus leek het me een goed idee om nog even een blog te schrijven.
Ik was gebleven bij 1 juni. Toen ging ik een wedstrijd in Bottrop lopen.
Samen met mijn moeder in de auto gestapt richting Duitsland.
Daar kwamen we ruim op tijd aan en ik begon aan mijn warming up.
Ik voelde mij erg goed. En de baan was schitterend. En ik dacht hopelijk kan ik wat van die 12.35 afhalen!
We liepen eerst een serie. Na een goede start liep ik goed door en liep ik een nieuw persoonlijk record 12.26!!
Ik was er erg blij mee. Maar ik had nog een kans, daarna was de finale!
We liepen met allemaal verschillende klasses door elkaar en ik liep voor mijn gevoel een goede race ondanks ik als laatste over de finishstreep kwam. Bij de tijdwaarneming ging ik mijn tijd vragen en ik geloofde mijn ogen niet. 12.08!!! Nog maar 0.08 van de olympische limiet! Ik was enorm blij.
Maar er moest nog wel 0.08 af. Dat kon gebeuren, die zondag erna 5 juni in Stadskanaal.
Een goede baan, dus ging ik met volle moed richting het hoge Noorden.
Daar aangekomen zat het weer niet mee. Regen, veel wind en vooral tegenwind.
Ik liep daar ook 2 keer een 100 meter. 12.44 en 12.33, nette tijden voor de omstandigheden.
Daarna het verspringen. Het wilde weer niet lukken, erg jammer... Toen kwam het besluit dat ik mij tot London alleen ga richten op de 100 en 200 meter. Ronald won de verspringwedstrijd duidelijk en nestelde zich met zijn sprong van 6.37m gelijk tussen de top in zijn klasse!

Het wedstrijdblok was voorlopig even afgesloten en ik ging weer in training.
Op 24 juni was mijn volgende wedstrijd. In Lelystad op de baan waar het ooit begonnen is.
Veel vrienden kwamen kijken en ik wilde wel iets laten zien. Zou ik in de buurt kunnen komen van de limiet?
Het ging verschrikkelijk, slechte start, slechte race, drama! 12.47, ik schaamde mij diep. Juist hier nu zoveel mensen erbij waren liep ik zo slecht. Het besef kwam wel gelijk dat de olympische limiet dit jaar lopen heel moeilijk zou zijn en dat de 12.08 van Bottrop toch echt een uitschieter was. Maar gelukkig had ik kans op een revanche de volgende dag in Utrecht. Ik had eindelijk een beetje goede start en ik ging goed door het laatste stukje kon nog beter maar ik kwam over de finish en ik wist, dit is een goede tijd. 12.14 en na mijn afgang van de dag ervoor was ik hier erg blij mee!

26 juni is een dag die ik niet snel zal vergeten. Er was een competitiewedstrijd bij mijn eigen club in Almere. En ik liep mee. Ik nam het goede gevoel mee van de wedstrijd in Utrecht en dacht we zien wat het wordt. Het was immers mijn 3e 100 meter in 4 dagen. Met mijn vader in de auto gestapt en ik was erg rustig, geen spanning niets. Ik deed mijn warming up en voelde me goed. Het startblok in en ik had ondanks dat ik een beetje bewoog een superstart. Ik hoorde niets of niemand, ik zag alleen de finish er naar toe en zo snel mogelijk. Ik kwam over de finish en ik wist dit is hem, onder de 12 seconden. En na 10 minuten kwam het verlossende woord. Het sportpark in Almere stond op zijn kop want ik liep 11.87!!! Ik sprong omhoog, vloog mijn vader in de armen, mijn trainer, de bondscoach en mijn trainingsgenoten. Iedereen was superblij. Maar helaas was het geen limietwedstrijd dus telde de tijd niet als limiet. Maar nu wist ik wel dat ik het kon.

Een week later op 2 juli de supersnelle baan in Uden moest het gebeuren. Maar het ergste gebeurde wat je maar kan overkomen. Ik startte vals, verschrikkelijk zuur. En ik kon er niets aan doen. Door mijn spastische linkerbeen was mijn druk verschil ik het startblok tussen links en rechts te groot en daardoor was het klaar, over, uit! Daarna liep ik al mijn frustratie eruit op de 200m en liep ik een dik pr 25.00!!

Een week later 10 juli, had ik nog een kans in Eindhoven, goede race alleen net niet goed genoeg 12.07, drama balen verschrikkelijk zuur.

Mijn laatste kans voor dit jaar was 15 juli in Leverkusen. Samen met mijn moeder en Karol in de auto, 245km. Maar voor een goed doel hoopte we...! We kwamen op de baan aan en ik zag het al, wind tegen, verschrikkelijk. Ik wist dat het heel lastig zou worden om met wind tegen de limiet  van 12.00 voor de paralympics te lopen. Maar wat doen ze dan in Duitsland... ze verplaatsten de start gewoon naar de andere kant van de baan, waardoor er dus wind mee was! De wereldrecordhouder uit Zuid-Afrika was er, dus meer gemotiveerder kon ik niet zijn. Ik ging in mijn startblok zitten en dacht jelmar dit is het moment, nu moet het gebeuren. Ronald stond bij de finish, Karol bij de start, Andries en guido na 30 meter en op 70 meter Bernadette en mijn moeder. Het kon niet misgaan. Mijn start was goed, maar de Zuid-Afrikaan won wel in een tijd van 11.74! Maar dat kon mij helemaal niets schelen. Ik hoef hem namelijk volgend jaar pas te verslaan, op het mooiste sportevenement wat er bestaat. Want mijn tijd was 11.89 en ik had het gedaan. Ik vloog Ronald in zijn armen en de tranen gingen over mijn wangen. Ik had het geflikt. Ik snapte vroeger niet waarom sporters moesten huilen als ze hadden gewonnen. Maar nu na 20 jaar begreep ik het. Dat gevoel is onbeschrijfelijk mooi!

Nu ga ik nagenieten van een geweldig seizoen. Het begon natuurlijk al super met de wereldtitel in Dubai en ik sloot het af met een Olympische nominatie. En ik ga het vieren op Mallorca! En daarna ga ik weer rustig aan beginnen met trainen en bereid ik me voor op een trainingsjaar vol bloed, zweet en tranen en aan het einde van die mooie lange rit doe ik mee op het mooiste sport evenement dat bestaat.

1 woord 11 letters: Paralympics!!
Mijn droom bestaat niet meer, want mijn droom is werkelijkheid geworden.
Zet allemaal maar in jullie agenda 29 augustus 2012 t/m 9 september 2012 aan de andere kant van de Noordzee in die wereldstad. En daar gaat mijn volgende droom uitkomen, de 100 meter van mijn leven rennen en dan die medaille winnen, die ik al zo lang wil. Dus be there in London!!

Het wedstrijdseizoen is begonnen!

Beste volgers,

Daar ben ik weer. Inmiddels een paar weken verder.
Na Dubai heb ik me een week niet met atletiek bezig gehouden.
Ik merkte dat mijn wereldtitel toch wel indruk had gemaakt in Lelystad en omstreken.
Toen ik thuis kwam van Dubai heb ik een aantal avonden Lelystad onveilig gemaakt!
En dat ik wereldkampioen ben geworden is fantastisch. Maar er zit ook een keerzijde aan. Overal waar ik kwam, wilde mensen mijn verhaal horen.
En geen geklaag, nee helemaal niet. Ik zou het als ik het kon, allemaal overdoen. En iedereen die het verhaal wil horen, zal ik het ook met alle liefde vertellen, maar 1 ding raakte ik er wel van, vermoeid. Verder vond ik het ook moeilijk om naar school te gaan en had ik weinig zin in iets. Dennis had er na een week mooie woorden voor: 'Je zit nog steeds op die roze wolk'. Maar ik had geen doel meer, dit seizoen tenminste. Mijn doel had ik gehaald, ik wilde wereldkampioen junioren worden. En dat was gelukt. En nu? ja wat wilde ik nu?

Na op school en op de atletiekclub champagne te hebben gespoten kwam de vakantie met me ouders, broertjes, karol, margriet en mariolein precies op het juiste moment! Daar kon ik goed uitrusten en nadenken over sport, school en alle andere zaken die het leven soms zo mooi en soms zo lastig maken. Want ook al ben en blijf ik wereldkampioen, ik ben en blijf niets meer of niets minder dan ieder ander. En ook ik hem daarom twijfels.

De week in Malaga was heerlijk. Ik had alles weer op een rijtje en een nieuw doel!
Want de limiet voor de paralympische spelen werd bekend gemaakt. 12.00! Mijn persoonlijk record was op dat moment 12.42. Ik heb nog precies een jaar om die 12.00 te bereiken. Het zal heel lastig worden. Het zal een jaar worden van veel trainen met bloed, zweet en tranen. En uiteindelijk dan die tijd onder de 12.00!
Want dan komt mijn droom uit. Meedoen aan de paralympische spelen! En daar ga ik het komende jaar alles aan doen.

Mijn eerste wedstrijd na Dubai liep ik in Amersfoort. Tegen klasgenoot Erwin. Een achteraf erg goede 100m met een slechte start eindigde in 12.43, 0.01 boven mijn pr. Met verspringen sprong ik 4.80m, 1 centimeter van me Pr. Het was dus een net niet avond. Afgesloten met een 200 meter op me verspringspikes in 26.62, mijn 2e snelste tijd ooit.

Het trainen ging weer lekker en ik kreeg zin in het Open Nederlands Kampioenschap in Emmen. Zaterdag was het dan zo ver. Om 8 uur met mijn moeder in de auto gestapt. Om net voor half 10 aan te komen in Emmen. Ik had geluk, ik moest mij anderhalfuur voor mijn eerste race melden, die om 11 uur begon.
Series 200m! Ik wilde niet veel krachten verliezen, maar wilde wel gewoon door naar de finale. De bocht liep ik volle bak en toen ik de bocht uit kwam wist ik niet goed waar ik lag. Gelukkig riep mijn moeder: 'Jelmar gaat hartstikke goed' dat was het teken voor mij om de teugels iets te laten vieren. In baan 1 kwam nog een Duitser sterk opzetten en met een laatste aanzet van mij had hij ook geen kans, ik kwam rustig lopend bij de finish in 26.40! Ik was blij dat ik met inhouden, zo'n race kon lopen. Dat beloofde wat voor de finale, later die dag.

Het rare was dat de organisatie op deze internationale wedstrijd een Nederlands Kampioenschap organiseerde. En deze wedstrijd was een halfuur na mijn finale 200m. Dus na overleg met mijn vader besloot ik alleen de finale van het Nederlands Kampioenschap te lopen. Op de 200m red ik de limiet voor London toch niet, deze internationale finale zou ik niet winnen, zo reeel was ik wel. Dus ik ging lekker het NK 200m lopen, titel is titel nietwaar en zondag zou ik toch de 100m lopen, want daar moest het gebeuren.
Na een superslechte start( ik hoorde me vader vloeken), liep ik de bocht heerlijk, en toen ik de bocht uit kwam riep karol: "je ligt dik eerste", dat was het moment voor mij op weer de teugels te laten vieren, op de 100m zondag moest immers gewonnen worden. Dus ik liep rustig door en in het zicht van de finish zag ik mijn oma van 80 bij de finishlijn staan. Ik kon nog even naar der zwaaien en kreeg een duim omhoog terug. Ik was de Nederlands kampioen 200m in 26.80! Toch weer een titel. En titels zijn titels nietwaar? Titels tellen. En het leukste vond ik nog dat ik mijn medaille uit handen van mijn eigen vader kreeg.

In de avond kon ik nog even naar Eddy voor een massage. Me benen hadden flink te duren gehad van de 2x 200 meter. Maar zondagochtend werd ik wakker en me benen voelde prima. Ik had weinig geslapen want ik wist vandaag moest het gebeuren. Ik moet winnnen! En een goede tijd erbij.
Weer vroeg om half 9 met mama en Andries( Trainer uit Almere) in de auto gestapt richting Emmen.
De series waren om 12 uur. Sven kwam ook kijken en dat vond ik erg leuk!
Het was een drama, in positief opzicht dan. Ik startte lekker en kon de 100m rustig uitlopen. Ik liep een schandalige 13.49, maar ik kwam als eerste over de finishlijn, dus ik was geplaatst voor de finale.
Door mijn mindere tijd moest ik in de finale in baan 1 lopen.

De finale. 2 russen, 1 man uit Wales, een Ier en een Duitser. Wij zouden gaan uitmaken wie er Open Nederlands Kampioen zou worden...! Na wederom een slechte start( waar nog echt veel op getraind moet worden) lag ik na 40 meter aan de leiding. Het verschil was miniem. Het werd superspannend. Want na 70 meter lagen een rus en die jongen uit Wales en ik gelijk. Ik hoorde mijn moeder, Andries,Inge, Mariolein en vooral Sven keihard schreeuwen. En dacht, ja ik ga echt niet verliezen hier. Ik wil winnen! Met een uiterste krachtinspanning wist ik de wedstrijd te winnen. Ik was superblij. Ik sprong omhoog. De tijd was 12.35, 0.07 dichter bij de limiet van 12.00! Ik was nog niet uitgerust en daar kwam een jongeman op mij af. Mag ik jou meevragen voor de dopingcontrole!

Ik ga hier niet allemaal uitleggen hoe een dopingcontrole in zijn werk gaat, maar het was de eerste keer. Dus best wel een beetje spannend. Plassen ging prima, alleen het was te dun om te gaan onderzoeken.
Ik moest nog een finale lopen. NK 100m. Die won ik in 12.66 en ik mag mij naast de Nederlands Kampioen 200 meter nu ook Nederlands Kampioen 100 meter noemen. Ik pakte de dubbel!
Daarna ben ik nog even gaan kijken bij de FBK-Games.

Morgen ga ik naar Bottrop in Duitsland. Daar loop ik een 100 en 200 meter en zondag loop ik in Stadskanaal de 100 meter. En ga ik de verspring uitdaging met Ronald aan. Eens kijken hoe dat weer gaat!

Na deze wedstrijden zal ik weer proberen een stukje te plaatsen. Ik moet volgende week hard aan de bak voor school, want door de wedstrijden deze weken komt daar maar weinig van...

Tot later!

Wat een week

Daar ben ik weer.
Thuis, op het oude vertrouwde nest.
Wat een dagen heb ik nog gehad.
Ik neem jullie mee...

Na het laatste bericht ging ik op bed. En moest ik mij opnieuw gaan focussen.
200 meter en het verspringen. Ik wilde een hele goede 200 meter lopen en daarna gewoon 1 mooie sprong laten zien. Dan zou mijn week qua prestaties niet meer stuk kunnen!
Tuurlijk wilde ik winnen. Maar ik was ook reeel. Die Rus had een pr dat 2 seconden sneller was dan die van mij. Dus ik wilde gewoon een goede race lopen.
Onderweg naar de baan, weer in de bus, weer naast me vader. Nu hadden we wat langer discussie over het strijdplan. Maar uiteindelijk gaf ik hem gelijk. Het is een WK, dus het werd een alles of niets race. Ik was bang mede door vorig jaar als ik weer keihard zou starten, dat ik dan na 80 meter al helemaal kapot was. Maar ik bedacht me, ik train nu 4,5 keer in de week. Na de 100 meter kon ik gelijk een gesprek beginnen als dat moest, dus moest ik gewoon niet zeuren en gewoon keihard van start gaan.

Een opvallende gebeurtenis voor de start van de 200 meter. Een vrijwilliger vroeg of ik een startblok nodig had. Ja dat wilde ik graag. Hij zet het startblok neer en ik weet, ik moet hem aanstampen. Anders vliegt het startblok achteruit bij de krachtexplosie van de start. Dus net op het moment dat ik het startblok wil aanstampen gaat de hand van de vrijwilleger ook richting het blok. Ik kon zijn hand nog net ontwijken, maar een spike puntje raakte toch echt zijn vinger. Ja daar bloedde de vinger van de desbetreffende vrijwilliger, ik dacht facckk wat heb ik gedaan. Maargoed met de vinger ging het snel goed en ik moest mij weer focussen.
De start was perfect. Eddy heeft het gefilmd en toen ik de start terugzag dacht ik waaat ik ben echt goed weg! De bocht liep prima en ik liep naast de Rus, maar hij versnelde en ik dacht Jelmar eigen race blijven lopen, pak dat zilver met een mooie tijd. En zo ging het... na 170 meter zat ik pas kapot, ja dan zijn die laatste 30 meter niet de leukste momenten van de race maargoed ook die ben ik met hangen en wurgen doorgekomen. 2e....!!! Zilver, wie had dat gedacht. Ik was er superblij mee!
Maar tijd om te genieten was er niet, ik moest direct door naar het verspringen.

Daniel, een Deense jongen met wie ik wel redelijk contact heb op de atletiekbaan kwam naar me toe. Jelmar my 200 meter was in 27.43. Ik dacht waaat ik wist dat ik echt ver op hem voor lag, dus hoopte stiekem op een 25er. Ik had in de ochtend al tegen me vader gezegd. 12.42+12.42= 24.84 + 1 = 25.84!! Het zou dus moeten kunnen. Na 2 sprongen verspringen die beide op zijn zachtst gezegd niet heel goed waren riep Agnes over de baan: Jelmar je 200 meter tijd is 25.68!!!!!!! ik was zoo blij! 1.60 onder mijn oude Pr en dat is op 200 meter echt veel!
Maargoed verspringen ging dus slecht en nu moest ik mij helemaal her focussen. Jelmar WK junioren, een medaille kan je nu heel makkelijk halen bij dit onderdeel. Doe het dan ook! En daar kwam die 4.81m!!! Uiteindelijk goed voor zilver. Weer stond ik op het podium, 2 maal zelfs. Maar nu weet ik ook waarom Chad Hedrick ooit zei: de second place is the first loser! Als je op het podium staat en er wordt een ander volkslied gespeeld dan van jou eigen land, dan sta je er echt van wat doe ik hier?

Om de avond goed af te sluiten haalden we bij de subway weer een heerlijk broodje chicken teyriaki!
Stefan haalde zilver op de 200m dus was het weer een succesvolle dag voor Nederland.
Toen ik in bed lag besefte ik me, goud en 2 keer zilver. Wat een toernooi, wat een week!
Maar ook het woord focus ging door me hoofd. Bij de looponderdelen kan ik mij optimaal concentreren en focussen op de start, maar bij het verspringen lukt dat niet. Een leermoment voor de toekomst!

Woensdag was de laatste dag in Dubai. En die had ik, omdat ik klaar was, vrij te besteden. Samen met Eddy en me vader besloten we te gaan skien. Dat leek me wel wat! Skien in Dubai, het klinkt al gewoon leuk. Na bij de starbucks koffie gedronken te hebben, was het zover. We gingen skien! Ski spullen kregen we allemaal daar en daar gingen we met het liftje naar boven. We hadden alleen een t-shirtje aan onder ons jasje en binnen in de hal was het -5! Het was KOUUUUD! koud lijden in Dubai, wie heeft het er voor over. Ja wij dus met zijn 3en stelletje idioten. Maar het was erg leuk. En zeker de moeite waard. Na lekker geluncht te hebben gingen we met de taxi naar palm-eiland. Nou daar moet je echt geweest zijn als je in Dubai bent. Wow ik kan het niet uitleggen... maar het is echt bijzonder.
Daarna snel door naar de atletiekbaan want Stefan moest nog een 400 meter wheelen. We waren met zijn 9en dus het was makkelijk. Eddy ging filmen en de rest ging om de 50 meter staan om Stefan de 400 meter door te schreeuwen. Hij haalde brons en zo had het Nederlands team met 3 atleten een 100% score gehaald. We hadden 8 uit 8. 8 medailles met 3 atleten is natuurlijk bijzonder goed.
Om dat te vieren gingen we s'avonds met zijn allen uit-eten bij een belgisch cafe. Daar kwam het bier op tafel en voor mij een malibu-sprite. Zoals jullie kunnen begrijpen smaakte hij mij prima. Na een zeer gezellige avond met veel gelach belandde we om 1 uur op onze hotelkamer. Om 2.15 uur zat de koffer dicht en daar ging ik, naar bed...

Fack nee niet nu al. Hoppa daar ging de wekker om iets over half 5. We moesten namelijk om 5 uur met de bus naar het vliegveld. Na wat gegeten te hebben gingen we om 8 uur het vliegtuig in. Daar nam ik plaats naast me moeder. Ik verliet Dubai met een grote glimlach. Het was een beetje 'mijn' stad. Bedoel er zijn slechtere steden te bedenken waar je je eerste wereldtitel kan behalen...! Met mijn moeder nam ik in het vliegtuig nog even de week door. Ik was zo blij dat zij er ook bij was. Dat ze het niet van verhalen hoefde te horen. Nee ze was er live bij geweest. Om 1 uur landde we veilig op Nederlandse bodem.

Ook met Stefan en Ronald heb ik beide een speciale band opgebouwd deze week. Onze band was al heel erg goed, maar nu kan ik echt zeggen dat het vrienden zijn geworden. Omdat we met elkaar hebben gelachen( heeel veel), er voor elkaar waren en ook onze kwetsbaarheden naar elkaar toonden. Ik heb met beide gesprekken gehad, waar ik nog vaak aan zal terugdenken.

We hadden de koffers en ik liep naar buiten. En toen ik liep naar buiten en ik zag ze staan. Nee niet alleen Karol stond er om mij op te halen. Nee Jorian en jurco waren er ook! En het werd nog leuker. Steffan, Mike, Herman en Winfried waren er ook. Ik vond het zo leuk dat ik hen zag. Dat maakte de week compleet!

Dit weekend ga ik iets doen wat ik maanden niet heb gedaan, jullie mogen het zelf invullen!
Iig ga ik feesten, uitrusten en even genieten.
Woensdag ga ik al mijn club-atleten en trainer bedanken en dan ga ik zondag 1 mei op vakantie voor een weekje naar Malaga. Stil zitten doe ik daar natuurlijk niet. Maar als ik daar uitgerust vandaan kom begin ik op 9 mei weer met trainen, hard trainen. Want het doel voor dit seizoen is gehaald. Maar er staan nog een aantal leuke wedstrijden op het programma! En nu ik mijn doel voor dit seizoen heb gehaald, heb ik een nieuw doel. De parlaympics van London 2012, nu de kans open ligt, ga ik er vol voor en wil ik daar absoluut heen! Voldoende motivatie dus om door te gaan. Maar nu ga ik eerst genieten. Blogvolgers, het zal een tijdje stil zijn, maar als er weer nieuws is laat ik zeker van mij horen!

Drink er 1 tje op me, dan doe ik dat andersom ook zeker!

Proost!